Američka adaptacija japanskog klasika premešta radnju na jugozapad SAD, reditelj Martin Ritt vodi produkciju MGM-a.
MGM je 1964. godine plasirao film ‘The Outrage’, američki remake kultnog japanskog filma ‘Rashomon’ Akire Kurosawe, sa Paulom Newmanom u glavnoj ulozi. Pod rediteljskom palicom Martina Ritta, poznatog po insistiranju na autentičnosti, projekat je transponovao originalnu radnju iz feudalnog Japana u jugozapad Sjedinjenih Američkih Država tokom 1870-ih. U središtu priče su južnjački zemljoposednik (Laurence Harvey), njegova supruga (Claire Bloom) i meksički bandit (Newman), što je predstavljalo značajnu promenu u odnosu na izvornu postavku.
U originalnom ‘Rashomonu’, Toshiro Mifune i Machiko Kyō tumačili su ključne uloge, dok je američka verzija pokušala da adaptira zaplet za zapadnjačku publiku – prvo kroz brodvejsku predstavu Faya i Michaela Kanina, a potom i kroz filmsku produkciju MGM-a. Ritt je odlučio da izbegne praksu ‘yellowface’, pa su likovi prilagođeni američkom kontekstu, iako se Newman pojavljuje u ulozi meksičkog bandita.
Filmska naracija zadržava višestruku perspektivu svedočenja o zločinu – motiv iz Kurosawine verzije – gde četiri različita lika nude oprečne verzije događaja koji uključuju pljačku, silovanje i ubistvo. Ovakva struktura trebalo je da zadrži napetost i moralnu ambigvitetnost originala, ali prema industrijskim izvorima, film je naišao na kritike zbog odabira akcenta i glumačkih interpretacija glavnih zvezda.
Produkcija MGM-a bila je odgovor na uspeh japanskog filma među američkom publikom i popularnost brodvejske adaptacije iz 1959. godine, u kojoj su Rod Steiger i Claire Bloom tumačili glavne uloge. Međutim, adaptacija za veliko platno izazvala je dodatne polemike zbog korišćenja ‘brownface’ tehnika kod Newmana i drugih kreativnih odluka koje su dovele do toga da film danas ostane uglavnom zaboravljen unutar američke kinematografije.
Uprkos angažovanju zvučnih imena i pokušaju inovacije kroz žanrovsku transpoziciju, ‘The Outrage’ nije uspeo da ostavi značajniji trag ni kod publike ni kod kritike. Ovaj naslov ostaje primer kako industrijski eksperimenti sa adaptacijama stranih klasika ne garantuju uspeh čak ni uz holivudske zvezde prvog reda.
