DA LI JE VEĆI STRAH OD SAMOĆE ILI SMRTI?
Poslednje filmsko ostvarenje reditelja Puriše Đorđevića PREDSTAVLJA film Usta puna zemlje. Nastao je u okviru Apollon produkcije, a možete ga pogledati na aplikaciji Apollon.ba. Film je nastao 2023. godine, prema istoimenom romanu pisca Branimira Ščepanovića. U pitanju je drama o čoveku koji se suočava sa sopstvenim krajem, ali i sa svetom koji ga okružuje.
PRVO PRIKAZIVANJE
Film je premijerno prikazan na FEST-u 2023. godine i odmah je privukao pažnju kao svojevrsni umetnički testament velikog autora srpske kinematografije. U središtu priče nalazi se misteriozni junak Marko, koga tumači Radivoje Bukvić. Marko se vraća u zavičaj sa namerom da okonča život, ali ga neobičan susret sa dvojicom lovaca uvodi u niz gotovo nadrealnih događaja.
ROMAN BRANIMIRA ŠČEPANOVIĆA
Roman Usta puna zemlje, objavljen sedamdesetih godina prošlog veka, važi za jedno od najvažnijih dela moderne srpske književnosti. Branimir Šćepanović kroz jednostavnu radnju istražuje duboke egzistencijalne teme: strah, usamljenost, potragu za slobodom i apsurd ljudskog postojanja. Đorđević u filmskoj adaptaciji ostaje veran toj atmosferi, ali priči dodaje i lični pečat, pretvarajući junakovo lutanje kroz prirodu u simbolično putovanje kroz sopstveni život i uspomene. Upravo u toj spoju književne filozofije i autorskog filma leži najveća snaga ovog ostvarenja.
VIZUELNI IDENTITET FILMA
Vizuelni identitet filma oslanja se na tišinu, prirodne pejzaže i minimalističku naraciju. Dijalozi su svedeni, a kamera često ostaje na licu glavnog junaka ili na grubim planinskim predelima koji deluju kao produžetak njegovog unutrašnjeg stanja. Takav pristup može delovati spor publici naviknutoj na dinamičniji ritam savremenog filma, ali upravo sporost omogućava da emocije i simbolika dođu do punog izražaja. Puriša Đorđević uspeva da od prirode napravi ravnopravnog junaka priče, dok se granica između stvarnosti i metafore gotovo neprimetno briše.
POSLEDNJE PURIŠINO DELO
Posebnu težinu filmu daje činjenica da je reč o poslednjem delu reditelja koji je decenijama oblikovao jugoslovensku i srpsku kinematografiju. Iako je film trajanja svega 75 minuta, u njemu se oseća iskustvo čitavog jednog života iza kamere. Kritičari su isticali da je Đorđević i u poznim godinama zadržao autorsku hrabrost i potrebu da eksperimentiše sa filmskim jezikom, posebno kroz unutrašnji monolog i gotovo poetsku strukturu pripovedanja.