Reditelj ‘Sukiyaki’ analizirao razvoj japanske pink kinematografije i nezavisne produkcije tokom gostovanja u Tokyo Midtown Hibiya.
Zeze Takahisa, istaknuti japanski reditelj poznat po radu u pink film žanru, održao je masterklas u okviru programa Tokyo Talk, privukavši punu salu u Tokyo Midtown Hibiya. Centralna tema bila je originalne priče i njihova važnost za evoluciju japanske nezavisne kinematografije, posebno kroz prizmu ranih pink (softcore porn) filmova koji su obeležili početak njegove karijere. Zeze je tom prilikom govorio i o svom najnovijem ostvarenju „Sukiyaki“, filmu kojim je otvoren ovogodišnji festival. Pored toga, osvrnuo se na izazove s kojima su se suočavali autori tokom kasnih 80-ih i ranih 90-ih godina kada je pink žanr prolazio kroz transformaciju.
Originalne priče i razvoj pink žanra
U razgovoru pred publikom, Zeze Takahisa je naglasio da su originalne priče bile presudne za njegov autorski razvoj. Početkom karijere, radio je kao asistent režije u pink produkciji od 1986. godine, a svoj rediteljski debi ostvario je 1989. godine sa filmom „Extracurricular Activity: Rape“. Upravo taj naslov doneo mu je Pink Grand Prix nagradu za najboljeg novog reditelja. „Uvek sam bio čvrst u svojim uverenjima“, izjavio je Zeze tokom masterklasa. Dodao je da mu je tokom ranih devedesetih godina novo stečena sloboda omogućila da kroz originalne priče izrazi vlastite ideje koje nisu bile ograničene samo erotskim sadržajem.
Pored toga, Zeze se osvrnuo na specifičnosti žanra – pravilo da svaka deset minuta mora postojati ‘bed scena’, kao i činjenicu da su pink bioskopi ciljali isključivo mušku publiku. Ipak, rekao je da su tadašnji reditelji imali izuzetnu kreativnu autonomiju unutar zadatih okvira. „Niko nam nije zabranjivao politički osetljive teme“, rekao je Zeze, ističući koliko mu je bilo važno da zadrži autentičan glas kroz scenario i režiju.
Uloga ‘Četiri nebeska kralja’ i međunarodna prepoznatljivost
Kao deo grupe poznate kao „Četiri nebeska kralja pinka“ zajedno sa Sano Kazuhirom, Sato Toshikijem i Sato Hisayasuom, Zeze Takahisa značajno je uticao na redefinisanje japanske softcore produkcije krajem osamdesetih i početkom devedesetih godina. Sam naziv grupe proistekao je iz jednog teatra u Toyami ili Ishikawi, što im je donelo dodatni kritički legitimitet. Ta kolektivna identifikacija pomogla im je da stvore prepoznatljiv brend kako domaćoj tako i međunarodnoj publici.
Filmove „Četiri nebeska kralja“ prikazivali su na retrospektivama festivala poput Roterdama, što im je otvorilo vrata evropskih tržišta još pre nego što su stekli široku popularnost kod kuće. „Zapravo, prvo smo dobili priznanje u inostranstvu pa se tek onda to vratilo nazad u Japan“, naveo je Zeze. U međuvremenu, reditelji poput njega nisu bili ograničeni žanrovskim getom već su sarađivali sa autorima različitih profila iz iste generacije.
Kreativne teme i prelazak na mainstream produkciju
Tokom masterklasa, Zeze Takahisa govorio je o fascinaciji temama ženskih kriminalaca i konceptima mistike koji su ga inspirisali početkom devedesetih godina. U filmu „Extracurricular Activity: Rape“, scenario se bavi delinkventnim srednjoškolkama koje ulaze u sukob sa jakuza grupama na Haneda aerodromu – motiv koji Zeze privatno naziva „Idi do Hanede i videćeš decu obučenu kao pirati spremne za napad“.
Govoreći o svom filmu iz 1994. godine „Genuine Lesbians: Embarrassing Positions“, koji privatno naziva „Fallen Angels in September“, Zeze navodi da ga je inspirisala tadašnja popularnost traženja veza sa prošlim životima među mladima. „Pokušao sam napraviti film oko tog trenda mistike“, rekao je on publici.
Nakon etabliranja kroz pink žanr, Zeze Takahisa prelazi na mainstream sa horor filmom „Kokkuri-san“ iz 1997. godine, ali nastavlja da balansira između nezavisnog pristupa i komercijalnih projekata narednih deset godina. Godine 2010., objavljuje najambicioznije ostvarenje do tada – osvetničku dramu „Heaven’s Story“ koja traje čak 278 minuta i koja mu donosi FIPRESCI nagradu na Berlinaleu.
Značaj slobode izražavanja za japansku kinematografiju
Izlaganje Zeze Takahise tokom masterklasa pokazuje koliko su originalne priče ključne za inovaciju unutar ograničenih industrijskih formata kao što su pink filmovi. Iako su morali poštovati određene žanrovske zahteve, reditelji tog vremena često su nalazili načine da kroz scenario plasiraju političke ili društvene teme koje nisu bile standardizovane ni cenzurisane od strane producenata ili distributera.
Pored toga, Zeze ističe važnost saradnje među rediteljima različitih iskustava – uključujući autore poput Aoyame Shinjija ili Suzukija Takujia – što im je omogućilo stvaranje inovativnih filmskih narativa van dominantnog sistema studijske produkcije. Njegov rad ostaje primer kako se autentičnost može održati čak i unutar komercijalno definisanih granica.