Film koji i posle skoro dve decenije izaziva rasprave
Malo je filmova koji uspeju da ostave tako snažan utisak na publiku kao što je No Country for Old Men iz 2007. godine. Režiju potpisuju braća Džoel i Itan Koen, dok je scenario nastao prema istoimenom romanu američkog pisca Kormaka Makartija.
Film je iste godine osvojio čak četiri Oskara, uključujući nagrade za najbolji film, najbolju režiju, najbolji adaptirani scenario i najboljeg sporednog glumca. Mnogi kritičari ga i danas svrstavaju među najbolje trilere 21. veka.
Radnja koja počinje slučajno, a završava tragedijom
Priča je smeštena u Teksas početkom osamdesetih godina. Lovac Luelin Mos slučajno pronalazi mesto obračuna narko-kartela, desetine mrtvih ljudi, tovar heroina i torbu sa dva miliona dolara.
Umesto da prijavi policiji ono što je pronašao, odlučuje da uzme novac.
Tom odlukom pokreće lanac događaja iz kojeg više nema povratka.
Za njim ubrzo kreće Anton Čigur, hladnokrvni profesionalni ubica koji ne poznaje milost. Njegov način razmišljanja potpuno odudara od svega što publika očekuje od negativca. Čigur ne ubija iz besa ili osvete – on veruje da sudbina odlučuje ko će živeti, a ko umreti. Zato svoje žrtve često primorava da bacanjem novčića odluče o sopstvenoj sudbini.
Havijer Bardem u ulozi za pamćenje
Uloga Antona Čigura donela je Havijeru Bardemu Oskara za najboljeg sporednog glumca i smatra se jednom od najubedljivijih interpretacija filmskog negativca u istoriji kinematografije.
Njegova hladnokrvnost, gotovo potpuno odsustvo emocija i nepredvidivost stvaraju osećaj stalne napetosti. Čigur retko podiže glas, ne preti i ne pokazuje bes, ali upravo zbog toga deluje još opasnije.
Njegovo oružje, pneumatski pištolj za omamljivanje stoke, postalo je jedan od najupečatljivijih simbola filma.
Više od običnog trilera
Iako na prvi pogled izgleda kao priča o poteri zbog ukradenog novca, No Country for Old Men mnogo je više od toga.
Film postavlja pitanja o nasilju, sudbini, ljudskoj pohlepi i promenama u društvu. Kroz lik šerifa Eda Toma Bela, kojeg tumači Tomi Li Džouns, publika posmatra svet koji se nepovratno menja. On sve teže razume nasilje koje ga okružuje i počinje da se pita da li za ljude poput njega više uopšte ima mesta.
Upravo po toj ideji film je i dobio naziv – „Nema zemlje za stare ljude“.
Zašto ovaj film vredi pogledati?
Ono što izdvaja No Country for Old Men jeste način na koji gradi napetost. Nema preterane muzike koja vodi emocije gledalaca, nema spektakularnih akcionih scena na svakih nekoliko minuta niti klasičnog holivudskog raspleta.
Napetost proizlazi iz tišine, pogleda, neizvesnosti i činjenice da nijedan lik nije potpuno siguran.
Braća Koen uspevaju da običnu priču o ukradenom novcu pretvore u filozofsku dramu o ljudskoj prirodi, zbog čega film ostaje podjednako zanimljiv i pri prvom i pri desetom gledanju.
Film koji ostaje u mislima dugo nakon odjavne špice
Za razliku od mnogih trilera koji se oslanjaju na akciju i spektakl, No Country for Old Men publiku osvaja atmosferom, vrhunskom glumom i pričom koja ne nudi jednostavne odgovore.
To je film koji tera gledaoce da razmišljaju o svakom postupku svojih junaka, ali i o sopstvenim moralnim izborima.
Upravo zato se gotovo dve decenije nakon premijere i dalje nalazi na listama najboljih filmova svih vremena i ostaje nezaobilazna preporuka za ljubitelje inteligentnih trilera.
