Film istražuje nestanak dvojice tinejdžera inspirisanih ‘The Blair Witch Project’, premijera na više od 1000 severnoameričkih ekrana juna 2026.
‘Hunting Matthew Nichols’ predstavlja rediteljski debi kanadskog glumca Markiana Tarasiuka, donoseći novu perspektivu found-footage horora kroz priču o nerazjašnjenom nestanku iz 2001. godine. Film, čija je premijera održana na više od 1000 ekrana širom Severne Amerike u junu 2026, direktno referiše kultni klasik ‘The Blair Witch Project’, čime pokazuje visok nivo žanrovske samosvesti.
U središtu filma nalazi se Tara Nichols (Miranda MacDougall), koja se nakon dve decenije vraća u svoj rodni grad kako bi istražila nestanak svog brata Matthewa (James Ross) i njegovog prijatelja Jordana Reimera (Issiah Bull Bear). Priča se razvija kroz dokumentaristički pristup, gde Tarasiuk i Ryan Alexander McDonald igraju sebe kao filmske profesionalce koji pomažu Tari u potrazi za odgovorima. Inspiracija za likove dolazi iz istinitih slučajeva i žanrovske tradicije found-footage filmova.
Produkcijski, ‘Hunting Matthew Nichols’ oslanja se na mock vintage TV klipove, intervjue sa porodicom nestalih i lokalnim zvaničnicima, kao i autentične lokacije šuma na ostrvu Vancouver. Policijska istraga je nekada pronašla samo kameru u napuštenoj kolibi, dok su brojna nagađanja o sudbini tinejdžera ostala bez potvrde. Narativ dodatno komplikuju glasine o ritualima i lokalnim legendama koje film koristi za stvaranje napetosti.
Režiju karakteriše postepeno građenje atmosfere, ali sporiji tempo tokom prve polovine filma izaziva podeljene reakcije kod gledalaca. Kulminacija je ocenjena kao dovoljno uznemirujuća da zadovolji fanove žanra, ali neki kritičari navode da bi raniji ulazak likova u šumu doprineo većem intenzitetu. Ipak, produkcija dobija pohvale za samostalnu distribuciju i angažman nezavisnih partnera iz bioskopskih lanaca.
Otvaranje na širokoj mreži bioskopa bez oslanjanja na velike studije ili poznata imena ukazuje na sve veći značaj nezavisnih produkcija u horor žanru. ‘Hunting Matthew Nichols’ time potvrđuje relevantnost found-footage forme uprkos zasićenosti tržišta sličnim naslovima i podseća industriju na potencijal kreativnog pristupa uz ograničen budžet.
Kritički prijem filma varira – dok neki hvale njegovu atmosferu i autentičnost, drugi ističu problem sporijeg ritma i nedostatak inovacija u odnosu na žanrovske uzore. Međutim, film ostaje primer kako nezavisni autori mogu pronaći put do publike kroz pažljivo planiranu distribuciju i aktuelne teme.
