Autorka naglašava značaj unutrašnjeg monologa u ekranizacijama, poredeći film iz 1990. sa uspešnom serijom iz 2017.
Margaret Atwood, kanadska književnica čiji roman ‘The Handmaid’s Tale’ predstavlja jedan od najuticajnijih distopijskih naslova 20. veka, otvoreno je izrazila svoje nezadovoljstvo filmskom adaptacijom iz 1990. godine koju je režirao Volker Schlöndorff, a scenario napisao Harold Pinter. Ova filmska verzija, sa Natashom Richardson u glavnoj ulozi, Faye Dunaway, Robertom Duvallom, Aidanom Quinnom i Elizabeth McGovern, naišla je na podeljene reakcije, a Atwood je u intervjuu iz 2018. iznela konkretne zamerke vezane za strukturalne odluke u filmu.
Prema njenim rečima, originalni scenario uključivao je naraciju glavne junakinje Offred, što je u skladu sa stilom romana i kasnije televizijske serije. Međutim, reditelj Schlöndorff je u fazi minimalizma odlučio da ukloni voiceover, što je, kako Atwood tvrdi, značajno umanjilo emotivni doživljaj i psihološku dubinu lika. Atwood je istakla da je Natasha Richardson bila posebno nezadovoljna ovom promenom, s obzirom na to da je svoj performans gradila uz snimljeni voiceover koji je kasnije uklonjen iz finalne verzije.
Za razliku od filma iz 1990, televizijska serija ‘The Handmaid’s Tale’, koja je na Hulu-u debitovala 2017. godine pod vođstvom showrunnera Brucea Millera i sa Elisabeth Moss u glavnoj ulozi, dobila je znatno bolji prijem od same autorke. Atwood je naglasila da je serija uspela da prenese unutrašnji monolog i kompleksnost junakinje, što je ključni aspekt originalnog romana. Ona je u intervjuu uporedila produkcijske i umetničke mogućnosti televizije tada i sada, ističući da je savremeni format omogućio dublju adaptaciju književnog materijala.
U industrijskoj perspektivi, slučaj ‘The Handmaid’s Tale’ iz 1990. godine naglašava koliko su autorske odluke reditelja i scenariste ključne za adaptaciju zahtevnog književnog dela. Uklanjanje voiceovera, koji je bio srž naracije u romanu, pokazalo se kao rizičan potez koji nije uspeo da zadovolji ni autorku, ni širu publiku. Nasuprot tome, povratak naraciji iz prvog lica u serijskoj adaptaciji omogućio je dublju identifikaciju gledalaca sa glavnim likom, što je seriju učinilo globalnim fenomenom.
Atwoodina otvorena kritika ranije adaptacije služi kao podsetnik filmskoj industriji koliko je važno zadržati osnovne elemente književnog izvora, posebno kada je reč o unutrašnjem svetu likova. Uspeh serije iz 2017. godine dodatno potvrđuje koliko pažljivo osmišljen narativ može biti presudan za umetnički i komercijalni uspeh adaptacije.
