Načić je preminuo 1993. godine, ostavivši neizbrisiv trag u pozorištu i filmu uprkos ograničenjima u kastingu
Pozorišni i filmski umetnik Taško Načić ostao je upamćen kao jedan od najprepoznatljivijih karakternih glumaca jugoslovenske kinematografije, najviše kroz rad u Ateljeu 212 i glavnu ulogu u filmu ‘Davitelj protiv davitelja’. Na današnji dan 1993. godine, Načić je preminuo u 58. godini, nakon karijere tokom koje je, uprkos prepoznatljivom talentu, često nailazio na prepreke vezane za specifičan fizički izgled.
Načić je rođen 7. aprila 1934. godine u Kruševcu, a u Ateljeu 212 ostvario je značajne uloge u predstavama kao što su ‘Kralj Ibi’, ‘Radovan III’, ‘Čudo u Šarganu’ i ‘Kafanica, sudnica, ludnica’. Na filmskom platnu posebno se izdvojio kao Pera Micić u ‘Davitelju protiv davitelja’, ostvarenju koje je postalo kultno u domaćoj produkciji i za koje je scenario pisan upravo sa Načićem na umu.
Iako je njegov glumački opus bio raznovrstan, industrijska realnost i kasting standardi tog perioda značajno su uticali na Načićevu karijeru. Sa visinom od 192 centimetra i upečatljivom fizionomijom, retko je dobijao uloge ljubavnika ili heroja, što je sam često komentarisao, ističući da je svestan da nikada neće igrati Hamleta, ali da dubina glumačkog izraza prevazilazi spoljašnost.
U filmu ‘Davitelj protiv davitelja’, reditelj i scenarista su kreirali lik infantilnog prodavca karanfila koji noću postaje ubica, upravo prema Načićevim glumačkim mogućnostima. Pored njega, značajne role ostvarili su Rahela Ferari, Srđan Šaper, Sonja Savić i Nikola Simić. Film je ostao upamćen kao jedan od najneobičnijih domaćih žanrovskih naslova, sa Načićevom interpretacijom u centru pažnje kritike i publike.
Taško Načić ostaje primer umetnika koji je, uprkos industrijskim ograničenjima, uspeo da kreira autentičan glumački identitet, a njegovo delo i danas inspiriše generacije pozorišnih i filmskih profesionalaca.
