Film „Žetva“ jedan je od najkontroverznijih i najtežih srpskih filmova poslednjih godina, jer se bavi temom o kojoj se decenijama govorilo tiho, često na marginama politike i međunarodnih odnosa – trgovinom organima na Kosovu i Metohiji nakon rata 1999. godine.
Snimljen prema romanu „Srpsko srce Johanovo“ Veselina Dželetovića, film prati priču nemačkog barona Johana fon Vagnera koji nakon transplantacije srca počinje da doživljava čudne vizije i unutrašnje promene. Opsednut osećajem da u sebi nosi deo tuđeg života, kreće u potragu za identitetom čoveka čije srce sada kuca u njegovim grudima. Ta potraga ga vodi na Kosovo i Metohiju, gde postepeno otkriva mračnu pozadinu ratnih zločina i ilegalne trgovine ljudskim organima.
„Žetva“ nije klasičan ratni film. Njegova snaga leži u atmosferi, psihološkoj napetosti i osećaju moralne nelagode koji prati gledaoce tokom čitavog trajanja filma. Kroz priču o identitetu, krivici i istini, film pokušava da postavi pitanje koliko je savremeni svet spreman da se suoči sa zločinima koji su godinama ostajali izvan glavnih međunarodnih narativa.
Alexas_Fotos
Vizuelno, film je snimljen u mračnom, gotovo dokumentarističkom tonu. Kosovo i Metohija prikazani su kao prostor trajne traume, tišine i nerešenih istorijskih rana. Upravo zbog toga „Žetva“ prevazilazi granice obične filmske priče i postaje politički i društveni komentar vremena u kojem živimo.
Posebnu pažnju izazvala je činjenica da film obrađuje temu „Žute kuće“, o kojoj su godinama postojale optužbe i svedočenja, ali veoma malo umetničkih ili filmskih ostvarenja. Zbog toga je „Žetva“ izazvala brojne reakcije, kako u Srbiji tako i van nje.
Bez obzira na političke stavove gledalaca, teško je osporiti da je reč o filmu koji pokušava da otvori jednu od najtežih tema savremene srpske istorije. Upravo zato „Žetva“ nije samo film, već i pokušaj da se kroz umetnost sačuva sećanje na događaje o kojima se i danas govori sa mnogo emocija i podela.
