IKONA JUGOSLOVENSKE KINEMATOGRAFIJE I UMETNOSTI
Olivera Katarina ostala je upamćena kao jedna od najautentičnijih umetnica jugoslovenskog filma, pozorišta i muzike. Njena pojava obeležila je epohu u kojoj je domaća kinematografija doživljavala velike umetničke promene. Posebno period takozvanog crnog talasa. Filmskog pravca šezdesetih i sedamdesetih godina koji je kroz kritički odnos prema društvu donosio nove estetske i narativne postupke. Rođena je 5. marta 1940. godine u Beogradu kao Olivera Petrović. Umetničko ime Katarina izabrala je tokom svoje karijere.
Veliku popularnost stekla je ulogom u filmu Skupljači perja reditelja Aleksandra Petrovića, ostvarenju koje je postalo jedno od najznačajnijih dela jugoslovenske kinematografije. Film je osvojio Veliku nagradu žirija na Kanskom festivalu 1967. godine. Bio je nominovan za nagradu Američke filmske akademije u kategoriji najboljeg stranog filma. Olivera Katarina tumačila je lik Borke, žene snažne individualnosti i temperamenta. Njena tragična sudbina ostala jedna od najprepoznatljivijih u istoriji domaćeg filma.
OD CRNOG TALASA DO SVETSKE SCENE
Njena saradnja sa Aleksandrom Petrovićem donela joj je međunarodnu prepoznatljivost. Međutim, Olivera Katarina nije bila samo filmska glumica. Paralelno je gradila karijeru pevačice, izvodeći tradicionalne pesme Balkana, romanse i autorske kompozicije. Njeni nastupi širom sveta, uključujući i čuveni koncert u Olimpiji. Tu je nastupala sedamdesetih godina, učvrstivši status umetnice koja je spajala glumu, muziku i scenski izraz.
Tokom karijere igrala je u brojnim domaćim i međunarodnim produkcijama, među kojima se izdvajaju filmovi poput Derviš i smrt reditelja Zdravko Velimirović i druga ostvarenja koja su obeležila period velike kreativnosti jugoslovenskog filma. Njena lepota, specifičan glas i snažna scenska energija učinili su je jednom od najprepoznatljivijih umetničkih figura svog vremena.
ŽIVOT IZMEĐU SCENE, MUZIKE I SEĆANJA
Olivera Katarina bila je poznata po tome što nikada nije pripadala samo jednoj umetničkoj kategoriji. Njena karijera obuhvatala je pozorište, film, televiziju i muziku. Publika ju je doživljavala kao umetnicu izrazitog temperamenta i neponovljivog stila. Nastupala je u brojnim pozorišnim predstavama, a deo karijere vezala je i za Narodno pozorište u Beogradu.
Iako je tokom kasnijih decenija bila manje prisutna u javnosti, njeno umetničko nasleđe ostalo je predmet interesovanja filmologa, kritičara i publike. Olivera Katarina postala je simbol vremena kada su jugoslovenski film i kultura imali snažan međunarodni odjek. Njene uloge i danas predstavljaju deo filmskog pamćenja prostora bivše Jugoslavije.
